ດັ່ງທີ່ພວກເຮົາຮູ້ນໍາກັນແລ້ວວ່າ ປະເທດລາວປະກອບດ້ວຍຫຼາຍຊົນເຜົ່າເຊິ່ງແຕ່ລະຊົນເຜົ່າລ້ວນແຕ່ມີປະຫວັດຄວາມເປັນມາ ແລະວິຖີການດໍາລົງຊີວິດທີ່ແຕກຕ່າງກັນໄປ. ໃນບັນດາຊົນເຜົ່າຕ່າງໆນັ້ນໄດ້ແບ່ງອອກເປັນສີ່ກຸ່ມໃຫຍ່ໂດຍອີງຕາມການນໍາໃຊ້ພາສາຂອງແຕ່ລະກຸ່ມໃນທົ່ວປະເທດ. ເຜົ່າໄຕເມີ້ຍ ຫຼືເຜົ່າເມີ້ຍເຊິ່ງຢູ່ໃນຊຸມຕະກຸນພາສາໄຕລາວແຕ່ກ່ອນຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູອານາຈັກໜອງແສ ຫຼືຕາລີຟູ, ເຜົ່າໄຕເມີ້ຍໄດ້ອົບພະຍົບລົງມາທາງໃຕ້ໃນສະໄໝພວກມົງໂກນມາຕີປະເທດຈີນໄດ້ຂະຫຍາຍອໍານາດມາທາງຕາເວັນອອກສ່ຽງໃຕ້ ແລະໄດ້ຕີອານາຈັກໜອງແສ ໃນ ຄ.ສ1250 ຊົນເຜົ່າໄຕເມີ້ຍຈຶ່ງໄດ້ລົງມາຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ເມືອງແຖງ(ດຽນບຽນຟູ)ປະເທດຫວຽດນາມຈໍານວນໜຶ່ງລົງມາຢູ່ເຂດແຄວ້ນຫົວພັນທັງຫ້າທັງຫົກລຽບຕາມລ້ອງແມ່ນໍ້າແອດ ແລະແມ່ນໍ້າມ້າ.
ການອົບພະຍົບລົງມາຄັ້ງນີ້ມີທັງໝົດເຈັດຕະກູນດ້ວຍກັນຄື: ຕະກູນຈ່າ, ຕະກຸນຊິຫວ່າ, ຕະກຸນແອ່ວຫວ່າ, ຕະກູນແສນຫວ່າ, ຕະກຸນກະດາຫວ່າ, ຕະກຸນອັນນີ່ ແລະຕະກຸນກະຕີບນ້ອຍ. ໃນເວລາອົບພະຍົບຜ່ານເມືອງແຖງນັ້ນຊາວຫວຽດນາມທີ່ຢູ່ໃກ້ແຄວ້ນເມືອງແຖງໄດ້ພາກັນມາຕ້ອນຮັບຊາວອົບພະຍົບເຫລົ່ານີ້ ແລະຮ້ອງວ່າເງີຍເມີ້ຍເຊິ່ງໝາຍຄວາມວ່າຄົນໃຫມ່ ຫຼືຄົນມາໃຫມ່. ດັ່ງນັ້ນຄໍາເວົ້າດັ່ງກ່າວຈຶ່ງກາຍມາເປັນຄໍາສັບທີ່ໃຊ້ທາງໜ້າ ແລະທາງຫຼັງຂອງປະໂຫຍກຄໍາຖາມ ແລະຄໍາຕອບໃນເວລາທັກທາຍແຂກທີ່ມາຢ້ຽມຢາມຖາມຂ່າວເພື່ອໃຫ້ເຂົ້າໃຈວ່າພວກເຂົາເຈົ້າແມ່ນຄົນໃຫມ່ຈົນກາຍເປັນເອກະລັກທາງພາສາຂອງເຜົ່າຈົນເທົ້າທຸກວັນນີ້ເຊັ່ນ: ເມີ້ຍຈ່າມຶງຫໍ້າປາກະເລີ? ສ່ວນເຜົ່າແອ່ວຫວ່າຈະມີຄໍາວ່າເມີ້ຍຢູ່ຫນ້າປະໂຫຍກສ່ວນຊື່ຕະກຸນຈະຢູ່ທ້າຍປະໂຫຍກເຊັ່ນ: ເອມຈີປາກົນດຽວແອ່ວຫວ່າ ຫມາຍຄວາມວ່າຂ້ອຍຊິໄປຄົນດຽວແອ່ວຫວ່າແມ່ນຊື່ຕະກຸນ.
ເຜົ່າເມີ້ຍເຄີຍຕັ້ງຖິ່ນຖານ ແລະດໍາລົງຊີວິດຢູ່ເຂດແຄວ້ນໜອງແສ ແລະເມືອງແຖງເປັນເວລາດົນນານສົມຄວນແຕ່ຍ້ອນຊະຕາກໍາຂອງຊົນເຜົ່າໄຕເມີ້ຍໄດ້ຮັບເຄາະກໍາອັນໜັກໜ່ວງປົບເສິກເໜືອເສືອໃຕ້ຈຶ່ງສູນເສຍວັດທະນະທໍາດ້ານໜັງສື ເຮັດໃຫ້ເຜົ່າໄຕເມີ້ຍບໍ່ໄດ້ຮໍ່າຮຽນຫນັງສືຂອງເຜົ່າຕົນເອງສືບທອດກັນມາເຮັດໃຫ້ໜັງສືຂອງເຜົ່າໄຕເມີ້ຍສູນເສຍໄປຢ່າງໜ້າເສຍດາຍຍ້ອນແຕ່ລະມື້ແຕ່ລະວັນຕ້ອງຕໍ່ສູ້ກັບທໍາມະຊາດເພື່ອຫາລ້ຽງຊີບທີ່ຢູ່ບໍ່ເປັນຫຼັກເປັນຖານ.
ໃນປີ ຄ.ສ 1870 ເກີດເສິກຫໍ້ທຸງດໍາທຸງແດງ ຫຼືເອີ້ນວ່າເສິກຫໍ້ເສິກເຈືອງໄດ້ມາປຸ້ນຮາວີແຂວງຫົວພັນເປັນເຫດໃຫ້ປະຊາຊົນແຖບຊາຍແດນລາວ-ຈີນຢູ່ບໍ່ໄດ້ຈຶ່ງໄດ້ພາກັນອົບພະຍົບລົງມາທາງໃຕ້ໃນແຕ່ລະຂວນບວນອົບພະຍົບນັ້ນມີຂະບວນໜຶ່ງເຊິ່ງແມ່ນປະຊາຊົນເມືອງກະຢາຜາຂ້າງເຊິ່ງນໍາພາໂດຍສາມອ້າຍນ້ອງຄື ຫຼວງສຸລິນ, ທ້າວທິດເຮືອງ ແລະທ້າວພານອ໋ອງໄດ້ພາປະຊາຊົນຂອງຕົນຜ່ານຊໍາເໜືອລົງມາທາງຊຽງຂວາງແລ້ວມາຕັ້ງຫລັກຢູ່ທີ່ທ່າໂທມຕິດກັບເມືອງຄໍາເກີດທາງດ້ານເໜືອ, ເມື່ອຕັ້ງຫຼັກຢູ່ທີ່ນັ້ນໄດ້ໄລຍະໜຶ່ງແລ້ວກໍອົບພະຍົບລົງມາຢູ່ເຂດນໍ້າຈວນເຊິ່ງເປັນເມືອງເກົ່າທີ່ຂຶ້ນກັບເມືອງຄໍາເກີດ ແລະຈໍານວນໜ້ອຍໜຶ່ງໄດ້ຕັ້ງຫຼັກຢູ່ທ່າໂທມເລີຍໂດຍມອບໃຫ້ທ້າວທິດເຮືອງຜູ້ເປັນນ້ອງຮັກສາດູແລ. ຢູ່ມາບໍ່ດົນຈໍານວນທີ່ຢູ່ເຂດນໍ້າຈວນກໍຍົກຍ້າຍລົງມາຕັ້ງຫລັກຢູ່ເມືອງຄໍາເກີດທີ່ເປັນເມືອງເກົ່າຂອງພະຍາທໍາມະເທໂວນັ້ນເອງເປັນດິນແດນອັນອຸດົມສົມບູນສະດວກໃນການທໍາມາຫາກິນເຊິ່ງປົກຄອງໂດຍຫຼວງສຸລິນ. ສ່ວນທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ເມືອງຈວນນັ້ນມອບໃຫ້ລ້ານຄໍາແດງຜູ້ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງຫຼວງສຸລິນດູແລເບິ່ງແຍງ.
ສ່ວນທ້າວພານອ໋ອງຜູ້ເປັນນ້ອງຊາຍຫຼ້າຂອງຫຼວງສຸລິນພາຍຫຼັງທີ່ມາຕັ້ງບ້ານຢູ່ບ້ານຫົວນາ ຫຼືເມືອງຄໍາເກີດເປັນທີ່ຮຽບຮ້ອຍ ແລ້ວກໍໄດ້ຕິດຕາມຊ້າງ ແລະແຮດລົງໄປຮອດດິນແດນສາລະວັນແລ້ວກໍເອົາເມຍຢູ່ທີ່ນັ້ນເລີຍ. ການອົບພະຍົບເຂົ້າມາຢູ່ເມືອງຄໍາເກີດນັ້ນໄດ້ພາກັນມາສາມຈຸຄື:
- ທີໜຶ່ງມາໃນໄລຍະປີ ຄ.ສ1870 ໂດຍອອກຈາກຍອດນໍ້າຈວນລັດມາໃສ່ທາງຈູ່ຈີ່ພູຄວາຍຂ້າມໃສ່ສົບຂອນນໍາພາໂດຍພານອ໋ອງ.
- ຈຸທີສອງເຂົ້າມາໃນລະຫວ່າງຄ.ສ 1877 ມາທາງດອນເຫືອງຫວຽດນາມຂຶ້ນມາຫານໍ້າຜູກແລ້ວລົງມາທ້າວເມືອງຄໍາເມືອງມ່ວນ.
- ຈຸທີສາມມາໃນໄລຍະຄ.ສ 1901 ມາທາງດຽນບຽນຟູປະມານຫົກຮ້ອຍຄອບຄົວຫຼັງຈາກນັ້ນກໍມາເຕົ້າໂຮມກັນເປັນເມືອງຄໍາເກີດ.
ໃນເມື່ອກ່ອນຊົນເຜົ່າໄຕເມີ້ຍມີທັງພາສາຂຽນ ແລະພາສາເວົ້າເປັນຂອງຕົນເອງເຊັ່ນກັນກັບເຜົ່າອື່ນໆແຕ່ຍ້ອນເຂົາເຈົ້າຂາດການຖ່າຍທອດບໍ່ມີເວລາທີ່ຈະສຶກສາຍ້ອນວ່າຕະຫຼອດເວລາມີແຕ່ເຄື່ອນຍ້າຍບໍ່ມີເວລາຕັ້ງຖິ່ນຖານເປັນຫຼັກເປັນແຫຼ່ງພົບແຕ່ອຸປະສັກ ແລະໄພທໍາມະຊາດທັງຂ້າເສິກວຸ້ນວາຍຢູ່ເປັນປະຈໍາຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພາສາຂຽນ ຫຼືຕົວໜັງສືຂອງເຂົາເຈົ້າລຶບຫາຍໄປໄດ້ຫຼາຍສະຕະວັດແລ້ວຈຶ່ງເຫຼືອພຽງແຕ່ພາສາປາກເວົ້າເທົ່ານັ້ນພາສາ ແລະສໍານຽງຂອງເຜົ່າໄຕເມີ້ຍຄ້າຍຄືກັບພາສາໄຕແມນ, ໄຕປາວ ແລະຄໍາສັບສ່ວນຫຼາຍແມ່ນຄ້າຍຄຽງກັບພາສາລາວເຊັ່ນຕົວຢ່າງ:
ພາສາໄຕເມີ້ຍ ພາສາລາວ
- ກີ່ - ກິນ
- ຂີ້ແບ້ວ - ຂີ້ຕົວະ
- ຂີ້ອ່ວຍ - ຂີ້ຮ້າຍ,ບໍ່ງາມ
- ອໍ່ - ພໍ່
- ເມ້ - ແມ່
- ອາເຫີ້ - ເອົາໃຫ້
- ເອມ - ຂ້ອຍ
- ລູກເປີ້ - ລູກໃພ້
ທີ່ມາຂອງຂໍ້ມູ:ວາລະສານອັກສອນສິນ. ສະບັບທີ 2 ໜ້າ134. ພິມປີ 2009.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น